Nep-president geïrriteerd door top-journaliste

Mika Brzezinski

Trump ligt in de clinch met Mika Brzezinski. Brzezinski? Was dat niet die fantastische nieuws-anchor die tien jaar geleden...

Ja, inderdaad! Mika weigerde in 2007 om haar nieuwsuitzending te openen met een flutbericht over Paris Hilton, een onbetekenend society-persoon. De Irak-oorlog was net uitgebarsten, dat was toch belangrijker? En Mika is anno 2017 geen spat milder geworden, gelukkig. Zulke karaktervrouwen hebben we nodig in de media.

Zo ging het:


Zie ook: Nieuwsbitch 2007

Another final blow to ETA

ETA chief arrested – published earlier on blogs.rnw.nl/newsroomnl and euranet.eu

Txeroki (Photo: RTVE)

The head of the military wing of the Basque separatist group ETA has been arrested in the French Pyrenees. Mikel Garikoitz Aspiazu, known as Txeroki, was the most wanted member of ETA.
ETA’s military chief and his partner were awoken by French police early on Monday morning. They found arms and fake documents in the house they were living in. Police said they had been following Aspiazu for a month.
Mr Garikoitz Aspiazu is accused of murdering two policemen and of ordering a car bomb attack at Madrid’s Barajas Airport in 2006 which killed two men. The Spanish authorities also suspect that he took part in several ETA bombings between 2001 and 2002, including the killing of a judge. ETA broke their ceasefire in 2007 after talks with the Spanish government broke down. Aspiazu is said to have been key in the decision to return to violence Mr Garikoitz Aspiazu’s arrest follows the capture of ETA’s political leader Javier Lopez Pena in May. French President, Nicholas Sarkozy, congratulated French police for the successful operation and praised the collaboration between French and Spanish authorities. ETA has been carrying out violent actions against Spanish authorities for 40 years demanding an independent Basque state be created. Over 800 people have been victims of the armed group’s bombings.

Earlier arrests of ETA leaders
"ETA has been dealt a decisive blow" – that’s what the headlines say. Will it be true this time?
Nearly every detainee over the past 10 years has been described as one of the top ETA leaders, and nearly every arrest is called ‘a decisive blow to ETA’. The list is not exhaustive, more arrests were made.

• 9 Mar 1999 – Jose Javier Arizcuren-Ruiz (‘Kantauri’) arrested in Paris, ‘ETA’s suspected military leader’.
• 10 Mar 1999 – Nine members of ETA’s arrested ‘which broke up the dangerous Donosti Commando’.
• 11 Jan 2001 – ‘Most wanted’ ETA terrorist arrested, ‘supposedly a member of the violent Donosti Commando’
• 24 Aug 2001 – Six ETA suspects arrested in Spain. ‘supposedly forming the Barcelona Commando’, dealing ‘a sensitive blow to ETA infrastructure’.
• 24 Sep 2001 – French police arrest Oyarzabal Txarpetegui, nicknamed Balza. ‘Supposedly the head of ETA’s logistics.’
• 13 Oct 2001 – Thirteen suspected ETA members arrested in Spain
• 9 Dec 2003 – Gorka Palacios Alday ‘supposedly the leader of military operations’
• 4 Oct 2004 – Mikel Albisu Iriarte, alias "Mikel Antza" arrested. ‘assumed to be ETA’s political chief’.
• 3 Oct 2005 – French police arrest Harriet Aguirre (‘the second most senior member of ETA’) and Idoia Mendizabal.
• 1 Sep 2007 – Four suspected ETA members arrested near Toulouse, France. ‘Assumed to belong to the ETA Command Centre’.
• 21 May 2008 – Francisco Javier Lopez Peña ‘Thierry’, ‘supposedly heading ETA’s political wing’.
• 22 July 2008 – Spanish police arrest Arkaitz Goikoetxea, ‘leader of ETA’s most active cell, Vizkaya’.
• 16 Nov 2008 – Garikoitz Aspiazu Rubina, alias Txeroki is arrested in the French Pyrenees. He is ‘ETA’s suspected military leader’.

Nieuwswijf van het jaar

Mika Brzezinski

Nee, dan bedoel ik niet Paris Hilton. En ook niet de radiobitch die door de Hilversumse coterie is onderscheiden met dit dubieuze epitethon.
Het nieuwswijf van het jaar – dat kun je toch wel zeggen halverwege 2007 – is Mika Brzezinski van MSNBC.

Zij verdomt het gewoon om haar journaal te beginnen met een item over nufje Hilton. Ze weigert het gewoon, op dezelfde dag dat de oorlog in Irak aan de orde is in het Amerikaanse Congres, wat volgens haar gewoon belangrijker is.

Hierbeneden kun je de video van haar nieuwsuitzending vinden. Fantastisch.
Hup Anouk, Valerie, en andere dames: de fik erin, in die stomme berichten over die stomme troel van Hilton!

(oorspronkelijk gepubliceerd op de weblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)
 

Gratis! Extra dag voor persvrijheid

Anna Politkovskaja

En ineens was deze dag een Dag van de Persvrijheid (impromptu, zogezegd).  De dood van Anna Politkovskaja, precies een jaar geleden, werd herdacht. Honderden mensen, velen met vlaggen van de oppositiepartij Democratische Volksunie, luisterden op het Novopushkinsky-plein naar toespraken. Onder het toeziend oog van veiligheidsagenten, dat spreekt.

In Egypte bleven vijftien kranten uit protest weg uit de kiosken. Ze voelen zich gemuilkorfd omdat ze het gewaagd hadden melding te maken van de gezondheidstoestand van de president, Mubarak Sr. (79), of van kritiek op een minister. Bij deze actie van dagbladhoofdredacteuren hebben zich ook enkele weekbladen aangesloten. Die bladen komen deze week niet uit.

De pers in Egypte wordt geacht ‘het algemeen belang te dienen’. Met zo’n vage definitie is het natuurlijk een fluitje van een cent voor de regering om lastige perspublikaties te dwarsbomen. Vaak met rechtszaken, waarbij Egyptische journalisten achter de tralies belanden.

(oorspronkelijk gepubliceerd op de blog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

De ontvoering in Hilversum

Ik fiets door Hilversum. Na een middag en een avond werken op de redactie van de Wereldomroep lonken een luie stoel en een fris drankje, en aangenaam gezelschap. Ik ben net de Gijsbrecht van Amstelstraat overgestoken en een zijstraat ingereden wanneer een auto me inhaalt. Hij snijdt me de pas af en stopt vlak voor me, er springen twee smoezelige mannen uit en voor ik het weet hebben ze me de auto ingesleurd en binden ze me een blinddoek voor. Daarna verdwijn ik voor minstens honderd dagen van de aardbodem.

Alan Johnston

Zo ongeveer moet de ontvoering van Alan Johnston zijn verlopen, maar dan in Gaza, en niet in Hilversum. Het is vandaag 100 dagen geleden dat de BBC-correspondent door een groepje Palestijnse figuren werd ontvoerd. Afgezien van een enkele videoopname is er geen enkel levensteken van hem geweest. Ordediensten van Hamas, de machtsfactor in de Gazastrook, proberen uit alle macht een einde te maken aan het gijzelen van buitenlanders, en ook de vrijlating van Alan Johnston te bewerkstelligen.

Hoe complex en chaotisch de situatie in Gaza is, blijkt wel uit het feit dat zelfs Hamas hier machteloos staat. Een veeg teken. Maar net als bij de BBC, waar de gijzeling van Johnston vandaag weer prominent aandacht krijgt, hopen wij bij RNW dat onze collega spoedig, ongedeerd, vrij komt.
[Postscript: Alan Johnston was released from captivity on 4 July 2007 ]

(Oorspronkelijk gepubliceerd op het weblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Raar nieuws

Eén keer is toeval, twee keer is opvallend, drie keer is een patroon. Dat heb ik geleerd op de managementscursus. Het patroon van het nieuws is vandaag: rare berichten. Drie dus:

1. Een Japanse politieman heeft zichzelf neergestoken om een vrije dag te krijgen. De 44-jarige inspecteur uit Kanazawa was overwerkt geraakt omdat hij lang achter elkaar moest doorwerken na een aardbeving op 25 maart. Hij verwondde zich met een fruitmesje en meldde op het bureau dat hij door een onbekende was aangevallen.

2. Een onbekende band staat plotseling in de Britse charts met een uitvoering van ‘My Generation’ van The Who. Een toepasselijke titel, want de 40 bandleden zijn bepaald van de oudere generaties. De zanger van The Zimmers is 90. Samen zijn de oude rockers 3000 jaar. Het oudste lid, Buster Martin, is 100. De band komt voort uit een BBC-documentaire over eenzaamheid onder ouderen.

3. En een man in Zagreb heeft de hele nacht in de tram gezeten, omdat hij dood was. De 61-jarige Tomislav stapte vrijdagavond laat in. Andere nachtelijke passagiers die in- en uitstapten, namen aan dat hij zat te slapen, of dronken was. Toen de bestuurder de tram na afloop van de dienst in de remise wilde zetten, werd de dode passagier pas ontdekt. Hij is waarschijnlijk gestorven door natuurlijke oorzaken.

(oorspronkelijk gepubliceerd op de weblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Oorlogskerkhof met een luchtje

Zij vielen voor onze vrijheid. Deze zin is onverbrekelijk verbonden met de Tweede Wereldoorlog en de herdenking van ‘de gevallenen’. Die doden, Nederlanders en geallieerden, moeten vanzelfsprekend herdacht worden.

En zoveel jaar na de oorlog is het begrijpelijk dat op 4 mei op de Dam in Amsterdam niet alleen de omgekomenen uit WOII worden herdacht, maar ook de Nederlanders die nadien bij ‘conflicten’ (lees: oorlogen) sneuvelden. In Indonesië i.o., of in Libanon bij Unifil, bijvoorbeeld.

De Amerikaanse militairen die hier omkwamen in de Tweede Wereldoorlog worden ieder jaar herdacht op het oorlogskerkhof in Margraten, Limburg. Ook de Amerikanen hebben de herdenking uitgebreid; het is Memorial Day, waarop even wordt stilgestaan bij alle oorlogsgevallenen. Of niet stilgestaan, maar op luidruchtige motorfietsen massaal door Washington gereden. Maar dit terzijde.
De Amerikaanse ambassadeur herdacht op 27 mei in Margraten dus niet alleen onze bevrijders van ‘45, maar ook de Amerikaanse militairen die later de dood vonden, onder andere in Afghanistan. Vanaf dat moment kreeg de herdenking een nare bijsmaak. Er zat een vies luchtje aan de toespraak van de diplomaat.

Die Taliban, dat zijn net de nazi’s, zei ambassadeur Arnall: werelddominantie, angst, demagogie, geweld, onderdrukking, haat. Probeert zijne excellentie met deze analogie het dubieuze optreden van zijn militaire landgenoten in Afghanistan tegenover ons te legitimeren? Okee, wij doen daar in ISAF-kader ook mee, maar de Nederlandse militairen proberen tenminste nog om geen burgerslachtoffers te maken. De Amerikanen schieten wild om zich heen.

Die bijeenkomst, meneer Arnall, is bedoeld om stil te staan bij het offer dat militairen hebben gebracht. Niet om langs een achterdeurtje nog even propaganda te maken voor de onbezonnen oorlogen van de heer Bush. Daarmee degradeert u de gesneuvelde militairen tot willoze pionnen van om het even welke politiek er wordt uitgestippeld door de toevallige bewoner van het Witte Huis. Fout.

Maar we wisten natuurlijk allang dat die Arnall niet deugde. En dat wordt niet breed uitgemeten door een rabiate anti-Amerikaan, maar door de Telegraaf, vlak voor zijn benoeming in januari 2006.
Als bankier liet hij 725.000 leners voor 325 miljoen dollar het schip in gaan. De Senaat wilde hem niet benoemen in Den Haag. Hij stopte de campagne van Bush 12 miljoen dollar toe, een fooitje want de man heeft een vermogen van 2 miljard dollar.
Kortom, die Arnall is een rijke stinkerd met weinig hersens. Voor zo’n man valt weinig respect op te brengen. Yankee, go home.

(oorspronkelijk gepubliceerd op de weblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Klimaat voor shownieuws verandert

Nieuws over de kaalgeschoren kop van mej. B. Spears. Of over de celstraf voor mej. P. Hilton. Moeten we daar, als serieus Nederlands nieuwsmedium [RNW]* nou wel berichten over maken?

Nee, dit soort celebrity-nieuws past niet op gelijke voet in een nieuwsuitzending met hard nieuws over spanningen in Oekraïne, de terugkeer van ds. Moqtada al-Sadr op de preekstoel, en het al 17 jaar durende huisarrest van Aung San Suu Kyi in Birma/Myanmar. Zo’n combinatie ondermijnt je gezag als nieuwsmedium, vinden veel redacteuren hier op de nieuwsvloer.

En velen zijn het met hen eens. Ze krijgen vandaag steun van niet de minste: Al Gore. Op een feestelijke promotiebijeenkomst voor zijn nieuwe boek toonde de Amerikaanse opwarmingsprofeet zich teleurgesteld over de “destruction of the boundary between news and entertainment”. Er zijn veel belangrijkere feiten waar we ons druk over moeten maken, zegt Gore. De feiten over de klimaatcrisis, bijvoorbeeld.

Ik weet nu wat ik moet zeggen als een collega een nieuwsberichtje wil maken over, zeg, Paul Newman die definitief ophoudt met acteren. ‘Niet maken dat bericht. Mag niet van Al Gore. Is slecht voor het milieu.’

*oorspronkelijk gepubliceerd op de redactie-weblog Newsroom NL van Radio Nederland Wereldomroep

Kiezen kan – als er keuze is

Tienduizenden Turken hebben geprotesteerd tegen de kandidatuur van minister Abdullah Gül voor het presidentschap. De minister was in het verleden een actief islamist, en veel Turken zien liever een staatshoofd dat zich sterk maakt voor de scheiding van staat en godsdienst. Sinds Atatürk is dat een grondwettelijk vastgelegd principe in Turkije.

Gül heeft zich inmiddels teruggetrokken, niet wegens de betogingen, maar omdat er niet genoeg parlementsleden waren die hem steunden. En mogelijk ook onder druk van het leger, dat niet uitzag naar de komst van een islamistische opperbevelhebber.
Alle respect natuurlijk voor die demonstrerende Turken en hun standpunt, maar is het niet vreemd dat ze die verkiezingen serieus nemen? Bij de presidentsverkiezingen in Turkije is maar één kandidaat! Zo wordt die hele verkiezing een schijnvertoning.

Dat de Turkse bevolking niet eens te pas komt aan deze verkiezingen – het parlement kiest de president – is nog tot daar aan toe. Zo staat het in de wet, net als bij onze Eerste Kamer, en daar breekt ook geen revolutie over uit. Maar om het zalven van één enkele presidentkandidaat te betitelen als ‘een verkiezing’, dat is een potentiële lidstaat van de Europese Unie onwaardig.
En als Gül het werkelijk goed voorheeft met de democratie, had hij zich beter kunnen terugtrekken zodra duidelijk werd dat hij geen tegenkandidaat had. Hoe keurig de wettige procedure ook is gevolgd, je kunt het geen democratie noemen als de keuze zich beperkt tot één kandidaat.

PS 11 mei 2007: Het Turkse parlement heeft in tweede lezing een grondwetswijziging goedgekeurd waardoor de president voortaan door de bevolking wordt gekozen. De nieuwe wet is nog niet van kracht.

(oorspronkelijk gepubliceerd op het redactieweblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Persvrij, ook wij

De Dag van de Persvrijheid (3 mei 2007) nadert met rasse schreden, en zo’n dag is nog altijd hard nodig.

In Rusland is de Moskouse Radionieuwsdienst onder curatele geplaatst, meldt Kommersant. In de berichten moeten het vooral gaan over leden van de regeringspartij. De oppositiebijeenkomsten in Moskou en Sint Petersburg zijn inmiddels al omschreven als een manifestatie van radikalen.

In Kazakhstan is een verslaggever verdwenen. De vrouw, Oralgaisja Omarsjanova, had een onderzoeksartikel geschreven over corruptie in de zakenwereld. Ze was eerder al telefonisch bedreigd. Sinds 30 maart is Omarsjanova niet meer gezien. Haar collega’s vrezen dat ze het slachtoffer is geworden van een wraakactie.

En in Nederland houdt persvrijheid onder meer in dat journalisten bij één medium het onderling oneens kunnen zijn. De een doet een onthulling, de ander vindt dat niet verstandig. Zoals de Wereldomroep zegt: een normale journalistieke discussie. De Partij voor de Vrijheid (hm…) vindt dat maar vreemd: een journalist onthult dat een Kamerlid advies geeft aan de Marokkaanse overheid; een collega-journalist in Den Haag zegt dat daarbij niet genoeg hoor en wederhoor is gepleegd. Die Hagenaar loopt links te wezen, van ons belastinggeld, vindt de PVV.

Is het niet eerder zo dat die Haagse redacteur gewoon gebruik maakte van zijn vrijheid om over redactionele beslissingen te discussiëren?

(Edit:) En na publikatie van dit blogje werd het kantoor van de krant Cambio Sonora in het Mexicaanse Hermosillo beschadigd door een bom die naar binnen werd gegooid. Niemand raakte gelukkig gewond.
Mogelijk zit de drugsscene erachter. De krant bericht regelmatig over de drugshandel.

(oorspronkelijk gepubliceerd op het redactieweblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Seksuele voorlichting s.v.p.

Een meerderheid van de Portugezen die de moeite namen om naar het stemhokje te komen heeft zich uitgesproken voor soepelere abortusregels. De regering wil nu goedkeuring van het parlement voor de nieuwe regels. De verwarrende informatie en propaganda hebben dus niet geleid tot een overweldigend ‘nee’ tegen abortus.

Foto: Danny Perez

Blijft de vraag waardoor abortus eigenlijk nodig wordt. Doordat te veel mannen en vrouwen in Europa Het Doen zonder te snappen waar ze mee bezig zijn. Het kan zijn dat de EU-regels voor de ingrediënten van chocola, een bekend afrodisiacum, invloed hebben op het seksleven van de Europeanen, maar misschien is een Europese seksuele voorlichtingscampagne veel harder nodig dan dat choco-gedoe.

Neem nou de Britten: die weten er niks van schrijft de BBC. Persbureau Reuters voegt daar nog aan toe dat één op de drie Britten gelooft dat een vrouw niet zwanger wordt als ze na de gemeenschap gaat plassen, zich wast of op en neer springt. Eén op de vijf denkt dat er geen zaadcellen zitten in vocht dat de man produceert voor de ejaculatie. Enzovoorts.

Bij zwangerschappen in het Verenigd Koninkrijk eindigt één op de vijf met een abortus, blijkt uit onderzoek van de Family Planning Association, fpa, ter gelegenheid van Voorbehoedingsweek. (In Nederland één op de zeven, volgens de Inspectie Gezondheidszorg.)
Zo’n voorlichtingsweek over voorbehoeding blijkt hard nodig. Eindelijk eens een Brits plan waar Europa een voorbeeld aan kan nemen.

(oorspronkelijk gepubliceerd op het redactieweblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Coen van Hoewijk 1922-2007

Overlijdensberichten horen tot het standaardwerk van de nieuwsjournalist.

‘In zijn woonplaats … overleden … kreeg bekendheid door … jaar geworden.’ Aan die woorden heb je genoeg om te weten dat het een overlijdensbericht is.

Coen van Hoewijk (foto: Geheugen van Nederland)

Soms nemen we afscheid van een bijzondere oud-collega. Niemand hier op de redactievloer van de Wereldomroep zal hem waarschijnlijk persoonlijk hebben gekend, maar hij was één van onze beroepsmatige voorvaderen. De eerste nieuwslezer van het tv-journaal, Coen van Hoewijk, is op 85-jarige leeftijd overleden.

Radio-nieuwslezers waren er natuurlijk al langer. Sommigen maakten de overstap van radio naar tv, zoals Frits Thors, en kregen zodoende alsnog een gezicht voor de mensen in het land.

Maar behalve dat gezicht is er meestal niet veel bekend over de nieuwslezers; zeker in de tijd dat er nog geen internet was. Coen van Hoewijk was ook buiten het Journaal actief, maar dan vooral met onderhoudende krantenstukjes die vooral over de Engelse taal gingen. In de bundel Reprise zijn verscheidene van die artikelen verzameld.

Want er is meer dan nieuws alleen.

(oorspronkelijk gepubliceerd op het redactieweblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Hete lucht vanuit Kremlin

Een OPEC voor gas, dat lijkt Rusland wel wat. Wat president Poetin daarmee voorheeft, is niet meteen duidelijk. Voor de hand ligt dat hij de geostrategische exploitatie van de Russische gasvoorraad stevig in de hand wil houden. Maar kan Rusland in zo’n OGEC dezelfde rol spelen als de oliestaat Saudi-Arabië? Een commentator op Yahoo!Finance heeft zo zijn twijfels.

En ook Poetin zelf krabbelt terug, nadat landen die Russisch aardgas afnemen zich kritisch hadden geuit. Maar het idee voor gas-OPEC blijft op de spaarbrander staan, en dat heeft te maken met de belangstelling van Iran voor zo’n club, denkt ISN, het Zwitserse ‘Clingendael’. Sterker nog, volgens persbureau Novosti is de gas-OPEC sowieso een Iraans idee.

Viktor Khrisenko
(foto: Wikimedia Commons)

De Russische minister van Energie, Viktor Khristenko (Gristjenko) windt er geen doekjes om: een Organisatie van Gas-Producerende en Exporterende landen komt voort uit een zieke fantasie.
Nu eens kijken wie er eerder verdwijnt uit het Kremlin: Poetin of Khristenko.

Duizend bloemen bloeien

Laat duizend bloemen bloeien, was ooit het motto in China. Dat suggereert onbeperkte vrijheid en creativiteit. In deze internettijd is die vrijheid ver te zoeken in China. De Chinese leider Hu, en een andere globale moraalridder die dadelijk ter sprake komt, pleiten simultaan voor een ethisch reveil in de electronische media.

De communistische leider Hu Jintao wil het Chinese internet ‘reinigen’, en ‘leiding geven’ aan de Chinese internetgebruikers. Het woord ‘censuur’ valt niet.
Op dezelfde dag (24 januari 2007) komt Paus Benedictus met aanklacht tegen geweld en blote mensen in media als videospelletjes en televisie. Kinderen moeten daartegen worden beschermd, vindt hij.

Natuurlijk: geweld, pornografie – al te snel word je op internet geconfronteerd met nare extreme uitwassen van deze menselijke activiteiten. Liever niet, en daar werken we als internetgebruikers, al dan niet als ouder, met z’n allen aan. Dat is de natuur van het web. Paternalisme en censuur, gepropageerd door de communistische partij van China en de rooms-katholieke leiding, dat werkt niet.

China en het Vaticaan, samen ten strijde tegen vrijheid op het computerscherm. Is dat afgesproken werk? Lazen we niet onlangs dat het Vaticaan de betrekkingen met China wil verbeteren?

(oorspronkelijk gepubliceerd op het redactieweblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Het hoofd en de galg

(oorspronkelijk gepubliceerd op het redactieweblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)
 

Dat detail over het hoofd van de Saddam-getrouwe Barzan Ibrahim Hassan al-Tikriti, dat door zijn ophanging werd gescheiden van de romp, moest dat nou zo nodig in het nieuwsbericht worden vermeld?

We hebben het ons afgevraagd. Bij berichten over zware busongelukken, zelfmoordaanslagen en dergelijke, laten we gruwelijke details over het letsel van de slachtoffers meestal weg. Losse ledematen, stervende gemutileerden, waar ooggetuigen en ambulancepersoneel vaak melding van maken – ze komen in de nieuwsberichten niet voor. De redenering is dat zulke gegevens niets toevoegen aan de feiten.

Het hoofd van Barzan is wel een feit op zich, was ons oordeel. Het gebeuren leidt ongetwijfeld tot hernieuwde discussie over de barbaarsheid van de doodstraf in het algemeen, en ophanging in het bijzonder, en ophangingen in Irak in het allerbijzonderst. Bovendien was de Iraakse regering zelf één van de eersten die melding maakten van het gebeuren, voorafgegaan door de advocaat van Barzan. Vandaar dat de al dan niet beoogde onthoofding van meet af aan is meegenomen in ons nieuws.

Dat Barzan zelf niet wars was van bloederige taferelen (zie onderaan dit bericht van al-Jazeera en dit verslag van het verhoor van Barzan al-Tikriti) heeft geen enkele rol gespeeld bij het schrijven van het bericht.

Voorspelbaar nieuws

Het eindejaarsnieuws is van een verpletterende voorspelbaarheid – en zelfs dat wisten we van tevoren.

Allerlei organisaties komen met hun jaarcijfers: musea blij met toename bezoek, aantal moorden in grote steden teruggelopen, overslag in havens bereikt record. En ook het buitenland doet lustig mee: minder natuurrampen dit jaar, zeggen de verzekeraars; 31.000 bootvluchtelingen uit Afrika dit jaar, van wie 6000 het niet hebben overleefd.

Vertellen we normaliter wat er vandaag gebeurt, dezer dagen vertellen we wat er het hele afgelopen jaar is gebeurd. Neem het ons niet kwalijk; wij maken graag zelf nieuws, maar dat lukt niet altijd. Dan maar jaarcijfers, als er geen alternatief is.

Ja, u kunt altijd nog naar de Radio 2 Top-2000 gaan luisteren. Maar ook daarvan is de afloop tamelijk voorspelbaar.

(oorspronkelijk gepubliceerd op het redactieweblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)

Bekaaid Europa

De media besteden te weinig aandacht aan Europa. Die klacht hoor je vaak van Europarlementariërs, Europa-woordvoerders in de Kamer en bewindspersonen. Nou leent veel Europees nieuws zich niet bepaald voor korte, feitelijke nieuwsberichten. Er moet vaak veel worden uitgelegd, en de materie is niet altijd even spannend.

Vandaag was daarom een opmerkelijke dag, met maar liefst twee pittige EU-verhalen. Turkije krijgt een duidelijk signaal uit Brussel dat het nu eindelijk Cyprus moet erkennen: de toetredingsonderhandelingen worden deels geschorst totdat de Turkse regering normaal doet tegen de Cyprioten.

En Neelie Kroes legt een kartel in de rubberindustrie een miljoenenboete op van Microsoft-achtige proporties. Daar is ze weliswaar voor aangenomen, maar ze doet het toch maar.
Is dat alles? Nee, we hadden onze luisteraars en lezers vandaag ook nog kunnen verblijden met berichten over strengere EU-eisen aan de handel in broeikasgasuitstootrechten, EU-bezwaren tegen de verkoop van een Spaans energiebedrijf aan Duitsland, en een Europese klacht bij de WTO over Canadese accijnzen. Boeiend? Misschien wel. Alleen: berichten hierover waren dan in de plaats gekomen van andere, die we belangrijker vonden: over de NAVO-top in Riga, het pausbezoek in Turkije en uiteraard de kabinetsformatie.

Kortom, dat Europese nieuws is er wel. Maar soms hebben wij goede journalistieke redenen om er geen melding van te maken.

(oorspronkelijk gepubliceerd op het redactieweblog NewsroomNL van Radio Nederland Wereldomroep)