Er gloort rood licht

In zijn Kerdijk-lezing van 18 november, zaterdag gepubliceerd in NRC Handelsblad, betoogt PvdA-fractieleider Job Cohen dat talenten aangeboren zijn, en dat mensen die minder talenten meekrijgen, daar niet op mogen worden aangekeken. Hij stelt dat tegenover het VVD-standpunt dat mensen die niets van hun leven bakken, dat aan zichzelf te wijten hebben.

J. Cohen

Als iemand met beperkte talenten is uitgerust, en dus niet over de gereedschappen beschikt om iets van z’n/d’r leven te maken, heeft-ie dan gefaald? Ja, pech, zegt de VVD. Nee, zegt Cohen, we hebben met z’n allen de plicht om iedereen vooruit te helpen, en een leven te laten hebben dat past bij z’n vermogens. Doen we dat niet, dan verliezen mensen het vertrouwen in de maatschappij en valt de zaak uit elkaar.

Job Cohen zegt nog veel meer in de lezing dan ik kan weergeven in deze samenvatting. Graag zou ik naar de originele tekst verwijzen, maar om onbegrijpelijke redenen staat die nog nergens online. [Inmiddels wel.] Jammer, want dit is een lezing die cruciaal kan blijken voor de toekomst van de sociaal-democratie en de bestrijding van de kortzichtige meritocratische opvattingen van de VVD. De Kerdijk-lezing is vooralsnog alleen te vinden in de papieren versie van NRC Handelsblad van zaterdag 19 november 2011. Tik hem over, stencil hem, deel hem uit, frommel ‘m in het handtasje van een VVD-ster. Zegt het voort, het rode licht gloort!

De Hoek van Garnier

In onze reeks hoeken van gebouwen deze keer een Franse rechte hoek. (Eerdere aflevering: Minervalaan?) 
De Franse architect Tony Garnier ontwierp in 1919 een moderne stadswijk voor Lyon, het Quartier des États-Unis. Vrijstaande huizenblokken, drie tot vijf verdiepingen hoog, langs ruime verkeerswegen en afgewisseld met groene binnenplaatsen. Op ruime schaal werd gewapend beton toegepast.
Voordat de bouw echt van start ging, zette Garnier drie voorbeeldblokken neer. De detaillering, ornamenten en bouwhoogte weken af van de productieversie van de woonblokken, die iets strakker en iets hoger werden, want het moest een tikje goedkoper.

Maar op veel plaatsen heeft Garnier zijn kenmerkende hoeken kunnen handhaven. In een kennelijke poging om de harde, rechte hoek wat af te ronden, paste hij een soort driemensionale "pixellation" toe. Een afronding, uitgevoerd als een verspringende reeks rechte hoeken.
Daar bestaat ongetwijfeld een term voor, maar die weet ik nu even niet.

Een zelfde versiering is ook te zien op de toren bij Garniers slachterij in Lyon, tegenwoordig evenementenhal. Opvallend vond ik ook de hoek van een van Garniers eerste huizenblokken. De verdiepingen hebben een 45-graden afschuining, maar de begane grond is een rechte hoek met een balkonnetje erbovenop. En de hoek van het balkon is ook weer opgebroken in "pixels".

In Nederland is Tony Garnier (1869-1948) nauwelijks bekend, hoewel hij grote invloed had op Cornelis van Eesteren en diens plan voor Amsterdam-Slotervaart. Bovendien was hij een tijdgenoot van Dudok.

Freedom Party inspires censorship. What freedom?

What do you call it when a regional government invites someone to give a lecture and then cancels it because it contains political views? I call that censorship. 
 
The government of the Dutch province of North Holland invited cultural historian Thomas van der Dunk to deliver the annual Willem Arondeus lecture on 26 April 2011 in Haarlem. The lecture series aims to exchange views about freedom, including controversial ones.

Thomas von der Dunk
(Wikimedia/Jos van Zetten)

Mr Van der Dunk, however, appeared to be a touch too controversial for the Haarlem authorities. In his lecture, "The new World War II taboo" (published by daily Leidsch Dagblad) he draws parallels between the collective pre-1940 blindness for the creeping Nazi influence in Dutch society, and today's growing fear to criticise the anti-elitist, anti-Islam, anti-rule of law views propagated by a certain political party. In other words, Mr Van der Dunk says it is becoming taboo to compare Geert Wilders' Freedom Party (PVV) to the 1930s fascist NSB party.

Criticism becomes taboo
Being a cultural historian, Thomas van der Dunk adduces a wealth of arguments to corroborate his views. Yet none of this evidence was able to turn the Haarlem authorities' minds. Mr Van der Dunk was asked to tone down his lecture and drop the criticism of the PVV party, which of course he refused. So the lecture committee cancelled the lecture.
In doing so, the hapless provincial deputies proved Van der Dunk's point: it is becoming taboo to criticise the Freedom Party. What's really worrying is that the committee which cancelled the lecture was really broad-based, including as it did five parties from left, right and centre – in other words, not a rightist group with an axe to grind.

Radio and TV are shit-scared
So why was this censorship row barely reported by the Dutch public broadcasters? Because they are also proving Van der Dunk's point: Geert Wilders' Freedom Party hates the public stations' guts and through his key support for the fund-cutting government, he's got the broadcasters by the goolies. That's why they are keeping very, very, quiet. Rather than criticising the party that's lurking in the shadows, waiting to kill unbiased public broadcasting. We all know what happened in the 1940s.


(Anti-semitism… Another reason why we haven't heard Van der Dunk on the radio might be that he has the worst possible voice for it. But I would have preferred his unbearable croaky falsetto to the crass stupidity of Freedom Party MP and Provincial Representative Hero Brinkman, who denounced Thomas van der Dunk as "an antisemite". Van der Dunk is the son of renowned historian Herman van der Dunk, who fled Nazi-ruled Germany in 1937. Thomas van der Dunk's grandmother was Jewish. But that is beside the point. Or is it?)

Niemand stemde voor hen

Het Verdrag van Lissabon heeft tot doel "de doeltreffendheid en de democratische legitimiteit van de Unie te versterken" (Preambule, 2007/C 306/01). En wat heeft dat opgeleverd?

Een Europese president die niet is gekozen, maar tijdens een besloten etentje is aangewezen. En als EU-minister van Buitenlandse Zaken een Baroness uit het Britse hogerhuis. Of all places.

Is de benoemingsprocedure van deze twee nou een voorbeeld van "democratische legitimiteit"?

Ik heb geen stembureaus gezien gisteren.

Griep zonder Mexicaanse varkens

Om voorgoed een einde te maken aan de onterechte beschimping van Mexicanen
en varkens, die beide niet verantwoordelijk zijn voor het
(A)H1N1-virus, stel ik een nieuwe naam voor, die er beter uitziet, en
ook de officiële aanduiding weerspiegelt:

Photo: Jimmie/Flickr

(A)H1N1 = Ahini-griep

(Ahini flu)

Minervalaan of High Holborn?

Commonwealth House
(foto: Jim Linwood)

Een Nederlands ogend, oud modern gebouw in Londen?


We kwamen het tegen op High Holborn, op de scherpe hoek met New Oxford Street. Een fraaie hoekoplossing met een toren, eerste gedachte: H.P. Berlage. Die heeft één gebouw in Londen ontworpen, wisten we. Alleen vragen we ons af: is het dit?


Stratenplan


Het taartpuntvormige gebouw oogt toch wat jonger, met z'n stalen kozijnen, vluchtend met het bakstenen geveloppervlak. Ook ontbreken Berlages typische structuurgebonden ornamenten zoals natuurstenen lateien. We werden wellicht op het verkeerde been gezet door de diagonaal in het stratenplan.


Amsterdamse school

Amsterdamse school, dan? Daar vertoont het wel gelijkenissen mee. Baksteen, ronde vormen, dunne sponningen. Maar het Londense bouwsel blijkt van de hand van een andere H.P. te zijn: architect H.P. Cart de Lafontaine, en neergezet in 1939-40. Oorspronkelijk ontworpen als Commonwealth House is het inmiddels in gebruik als verzamelgebouw voor verscheidene kleine bedrijfjes op maritiem en logistiek gebied.




Holland House

Holland House,
arch. H.P Berlage

Het gebouw van Berlage in Londen is trouwens Holland House, het kantoor van W.H.Müller (ja, die van Kröller). Eigenlijk is het voor Berlages doen een vrij saaie, strenge en regelmatige gevel, met smalle rechthoekige vensters in een strak raster. Geen baksteen te bekennen, alles is uitgevoerd in een dure steensoort, inclusief de ornamentale rozetten onder de raamopeningen. Alleen de donkere voet van het gebouw die overgaat in de zware lijst rondom de entree is opvallend.

De augurk van Foster.
(foto: Aurelien Guichard)

Tegenover Berlages kantoorgebouw staat "de augurk", de door Norman Foster getekende toren van verzekeringsconcern Swiss Re. In Rotterdam zou die bolle, puntige toren ongetwijfeld de bijnaam "de zetpil" hebben gekregen. Of "buttplug", want daar schijnen ze van te houden daar.






Credits - Ik trof de identiteit van de onbekende architect aan op de blog English Buildings - Philip Wilkinson. Daar komt ook de foto linksboven vandaan, met de "klokketoren". De staande foto rechtsboven is van Jim Linwood (flickR).De Amsterdamse-Schoolfoto is gemaakt door Marcellio1968. Hoewel we zelf een camera bij ons hadden toen we in de stromende regen voorbijkwamen, hebben we stom genoeg geen eigen foto gemaakt van het Commonwealth House.

Jackson is dood, leve Jackson

De muziek van Jackson wordt wel "de soundtrack van een generatie" genoemd. Ook voor mij was de debuutelpee "Look Sharp!" een openbaring. Zo levendig, zo scherp en precies goed, juist op het moment dat ik er behoefte aan had. Dat Jackson dood is, slaat een diep gat. Het onverwachte heengaan van deze muzikale gigant laat ons verweesd achter.


Leek hij verdwenen te zijn, met zijn live opgenomen album "Big World" toonde hij nog niets verloren te zijn van zijn hypnotiserende vermogens. Op zijn verzoek hield het publiek zich muisstil tijdens de opnames, en op de CD is er dan ook geen kuchje te horen dat de spanningsboog verstoort.


Joe Jackson was ook live op en top muzikant. Nog in juni 2009 trad hij, snipverkouden en grieperig, op in de Rode Doos, het Utrechtse muziekgebouw. In het openingsnummer met zijn tweemans-begeleidingsband viel de bassist uit, en de drummer stond er alleen voor. De bassist rommelt in stilte aan zijn snoertje, de drummer maakt er maar een solo van. Twee akkoorden van Jackson op de vleugel waren voldoende om er toch een nummer van te maken, niet in het minst dankzij z'n terloopse opmerking, 60 seconden na de start van het optreden: "How do you like the concert so far?"

O. Is het Michael Jackson. Nou. Michael Jackson is groot geworden dankzij het talent van zijn fenomenale producer Quincy Jones. De man die in 1951 voor het eerst een trompet aan zijn lippen zette en die na slechts 30 jaar ervaring zijn muzikale kennis in dienst stelde van een jonge artiest, om diens Off the wall en later Thriller te produceren. Wat de Beatles waren geweest zonder George Martin (weinig), dat was Michael Jackson zonder Quincy Jones (niks).


Hoe veel M. Jackson echt geïnteresseerd was in muziek, zie je op deze website. Het was allemaal buitenkant. Er is geen enkele muzieknoot te bekennen. Hij had een neus voor extreme trends, dat was alles. Sorry, Michael-fans. The King is dead, long live the King.