Hier heb ik het al eerder over gehad: er wordt vaak geroepen dat De Media allemaal zo Links zijn.
Het ANP meldt vandaag een onderzoek waaruit blijkt dat de inhoud van de pers soms links is, en soms rechts. Om precies te zijn: de politieke berichtgeving weerspiegelt de vigerende politieke verhoudingen. We hebben nu een centrumrechts kabinet, dus gaan de berichten in de media over centrumrechtse onderwerpen.
De journalisten die deze berichten produceren, zijn zelf meestal links (Linkse journalist is geen fabeltje), maar dat heeft dus kennelijk geen invloed op wat ze schrijven. Als ze professionals zijn, hoort hun eigen oriëntatie ook geen invloed te hebben op hun output, vind ik.
Hoe testen we nu deze theorie? Als er in de toekomst een centrumlinks kabinet zit, zouden tellingen moeten uitwijzen dat de meeste politieke berichtgeving gaat over centrumlinkse onderwerpen.
Blijven tellen dus, Nederlandse Nieuwsmonitor. (Die ik op het web nergens kan vinden, maar dat terzijde.)
Overigens heeft niet iedereen fiducie in die Nieuwsmonitor:
Klokkenluider
dinsdag 18 april 2006
vrijdag 3 maart 2006
Eindexamen gaat altijd voor, Rita
In je middelbare-schoolloopbaan is het eindexamen een onaantastbare mijlpaal. Daar moet alles voor wijken. Bijbaantjes worden tijdelijk opgezegd, ouders manen luidruchtige broertjes en zusjes tot stilte, lagere klassen worden naar huis gestuurd voor rust op school.
Het eindexamen en de leerling, daar mag niemand tussenkomen, en terecht. Je moet een topprestatie leveren die van belang is voor de rest van je leven. Minister Van der Hoeven van Onderwijs zou moeten ingrijpen als iemand probeert te verhinderen dat een leerling eindexamen doet. En zeker als dat gebeurt door een overheidsfunctionaris die persoonlijke gegevens over die leerling op straat gooit.
Scherp je nagels, Maria, en ga dat rigide kreng van Verdonk te lijf. Totdat ze zich overgeeft en inbindt. Zodat Taïda in Nederland kan blijven om haar school af te maken. Het is de plicht van een minister van Onderwijs om dat mogelijk te maken.
Maar ja... Maria leest deze log vast niet.
Jubileum nadert
Ha! Al bijna een jaar aan het loggen, maar niet erg frekwent. Van tijd tot tijd een commentaartje, daar blijft het de laatste tijd bij.
Ik ben benieuwd naar de nieuwe mogelijkheden die we gaan krijgen op web-log.nl, maar dat zien we t.z.t. wel.
zaterdag 4 februari 2006
Mijn 'nee' tegen de EU-grondwet
Politici en commentatoren proberen onder aanvoering van EU-voorzitter Oostenrijk het Europa-debat weer op gang te krijgen na het Nederlandse en Franse 'nee' tegen de ontwerp-grondwet. Zelfs Wolfgang Amadeus Mozart - the sound of Europe - is door Wenen ingeschakeld om de Europese harmonie te stimuleren. Vaak zeggen de opinieleiders dat Nederlandse burgers tegenstemden uit protest tegen de ongebreidelde uitbreiding van de EU. Als overtuigd nee-stemmer krijg ik daarmee een veel te globale motivatie in de schoenen geschoven die de mijne niet is. Ik ben voorlopig voor het verwelkomen van nieuwe lidstaten.
Mijn nee-stem tegen het grondwettelijk verdrag werd ingegeven door iets anders: het absurdistische, onevenwichtige en onbruikbare karakter van de verdragstekst. Ik geef drie voorbeelden.
Artikel 227 stelt, simpel gezegd, dat het inkomen van boeren te laag is en verhoogd moet worden. Ik heb werkelijk niets tegen de ondernemers in de agrarische sector - wijlen mijn opa was er zelf één - maar zo'n artikel hoort niet in een grondwet die in principe voor onbepaalde tijd geldt. Wanneer het inkomen van een bepaalde beroepsgroep structureel te laag is, en wanneer dat als onacceptabel wordt ervaren, dan verhelp je dat met een tijdelijk reparatiewetje. Is de misstand definitief weggewerkt, dan trek je dat wetje in. Als het verhogen van het boereninkomen constitutioneel is verankerd, kunnen dwarsliggende agrariërs of parlementariërs letterlijk iedere Europese richtlijn en regel aanvechten met het argument dat het inkomen van boeren door zo'n richtlijn niet hoger wordt. Of het onderwerp nu iets met landbouw en veeteelt heeft te maken of niet, het boereninkomen kan steeds als grondwettelijk toetsingscriterium worden aangeroepen. Pas als dit absurde element uit artikel 227 weg is, wil ik een voorstem overwegen.
Een tweede voorbeeld is de bepaling, weggestopt in de protocollen achterin het verdrag, dat het Europees Parlement twaalf maal per jaar moet vergaderen in Straatsburg. De andere vergaderingen, die eufemistisch 'bijkomende zittingen' worden genoemd alsof het er maar een handjevol zijn, vinden allemaal plaats in Brussel. Best handig, want dat is de hoofdstad van Europa, waar ook de rest van het politieke apparaat is gevestigd. Doordat deze bepaling, nummer 6, deel uitmaakt van het grondwettelijk verdrag, zitten we tot in lengte van jaren vast aan het maandelijkse reizende circus van de maximaal 750 europarlementariërs en hun medewerkers. Dat komt weliswaar tegemoet aan het eergevoel van de Fransen, die er verder bekaaid afkomen wat de vestiging van Europese organen betreft, maar verder heeft deze parlementaire maandstonde geen enkele zin. Ik blijf tegen de grondwet zolang deze potsierlijke bepaling erin staat.
Het derde voorbeeld illustreert mijn ontevredenheid met de manier waarop de Nederlandse belangen worden gediend door deze grondwet. Artikel 424 regelt dat de Europese Raad maatregelen kan nemen ten gunste van overzeese gebiedsdelen van een van de lidstaten. Op grond van hun eilandkarakter, de grote afstand tot het moederland, de afhankelijkheid van slechts weinig inkomstenbronnen, en meer van zulke redenen, kan Europa ze de helpende hand toesteken, bijvoorbeeld met geld uit de structuurfondsen. Met name genoemd worden onder meer Franse eilanden als Guadeloupe, de Spaanse Canarische eilanden, en de Portugese Azoren. Staan daar de Nederlandse Antillen en Aruba ook bij, die in precies dezelfde moeilijke situatie verkeren? Nee. Den Haag mag wel een procedure starten om te vragen dat de Europese Raad dezelfde ultraperifere status toekent aan onze Caribische gebiedsdelen. De Franse, Spaanse en Portugese eilanden zijn op grond van hun vermelding in het grondwettelijk verdrag altijd verzekerd van hun status als ultraperifeer gebied, terwijl de Nederlandse eilanden afhankelijk zijn van de gunst van de Raad. Een grondwet waarin zo'n ongelijke behandeling wordt gecanoniseerd, vind ik onaanvaardbaar.
Hoe goed het document van Giscard d'Estaing en zijn Europese Conventie verder ook is - meer openbare vergaderingen, een kleinere Europese Commissie, een Europese minister van Buitenlandse Zaken - er zitten zoveel anomalieën en absurditeiten in dat het afgewezen Europese Grondwetsverdrag voor mij zo dood blijft als een pier. Daar kan zelfs Mozart niets aan veranderen.
Een verkorte versie van dit verhaal verscheen op 3 februari 2006 als ingezonden brief in NRC Handelsblad
Mijn nee-stem tegen het grondwettelijk verdrag werd ingegeven door iets anders: het absurdistische, onevenwichtige en onbruikbare karakter van de verdragstekst. Ik geef drie voorbeelden.
Artikel 227 stelt, simpel gezegd, dat het inkomen van boeren te laag is en verhoogd moet worden. Ik heb werkelijk niets tegen de ondernemers in de agrarische sector - wijlen mijn opa was er zelf één - maar zo'n artikel hoort niet in een grondwet die in principe voor onbepaalde tijd geldt. Wanneer het inkomen van een bepaalde beroepsgroep structureel te laag is, en wanneer dat als onacceptabel wordt ervaren, dan verhelp je dat met een tijdelijk reparatiewetje. Is de misstand definitief weggewerkt, dan trek je dat wetje in. Als het verhogen van het boereninkomen constitutioneel is verankerd, kunnen dwarsliggende agrariërs of parlementariërs letterlijk iedere Europese richtlijn en regel aanvechten met het argument dat het inkomen van boeren door zo'n richtlijn niet hoger wordt. Of het onderwerp nu iets met landbouw en veeteelt heeft te maken of niet, het boereninkomen kan steeds als grondwettelijk toetsingscriterium worden aangeroepen. Pas als dit absurde element uit artikel 227 weg is, wil ik een voorstem overwegen.
Een tweede voorbeeld is de bepaling, weggestopt in de protocollen achterin het verdrag, dat het Europees Parlement twaalf maal per jaar moet vergaderen in Straatsburg. De andere vergaderingen, die eufemistisch 'bijkomende zittingen' worden genoemd alsof het er maar een handjevol zijn, vinden allemaal plaats in Brussel. Best handig, want dat is de hoofdstad van Europa, waar ook de rest van het politieke apparaat is gevestigd. Doordat deze bepaling, nummer 6, deel uitmaakt van het grondwettelijk verdrag, zitten we tot in lengte van jaren vast aan het maandelijkse reizende circus van de maximaal 750 europarlementariërs en hun medewerkers. Dat komt weliswaar tegemoet aan het eergevoel van de Fransen, die er verder bekaaid afkomen wat de vestiging van Europese organen betreft, maar verder heeft deze parlementaire maandstonde geen enkele zin. Ik blijf tegen de grondwet zolang deze potsierlijke bepaling erin staat.
Het derde voorbeeld illustreert mijn ontevredenheid met de manier waarop de Nederlandse belangen worden gediend door deze grondwet. Artikel 424 regelt dat de Europese Raad maatregelen kan nemen ten gunste van overzeese gebiedsdelen van een van de lidstaten. Op grond van hun eilandkarakter, de grote afstand tot het moederland, de afhankelijkheid van slechts weinig inkomstenbronnen, en meer van zulke redenen, kan Europa ze de helpende hand toesteken, bijvoorbeeld met geld uit de structuurfondsen. Met name genoemd worden onder meer Franse eilanden als Guadeloupe, de Spaanse Canarische eilanden, en de Portugese Azoren. Staan daar de Nederlandse Antillen en Aruba ook bij, die in precies dezelfde moeilijke situatie verkeren? Nee. Den Haag mag wel een procedure starten om te vragen dat de Europese Raad dezelfde ultraperifere status toekent aan onze Caribische gebiedsdelen. De Franse, Spaanse en Portugese eilanden zijn op grond van hun vermelding in het grondwettelijk verdrag altijd verzekerd van hun status als ultraperifeer gebied, terwijl de Nederlandse eilanden afhankelijk zijn van de gunst van de Raad. Een grondwet waarin zo'n ongelijke behandeling wordt gecanoniseerd, vind ik onaanvaardbaar.
Hoe goed het document van Giscard d'Estaing en zijn Europese Conventie verder ook is - meer openbare vergaderingen, een kleinere Europese Commissie, een Europese minister van Buitenlandse Zaken - er zitten zoveel anomalieën en absurditeiten in dat het afgewezen Europese Grondwetsverdrag voor mij zo dood blijft als een pier. Daar kan zelfs Mozart niets aan veranderen.
Een verkorte versie van dit verhaal verscheen op 3 februari 2006 als ingezonden brief in NRC Handelsblad
donderdag 26 januari 2006
Ethisch loggen
Kijk eens, er zijn zelfs ethische richtlijnen waar we ons als bloggers maar beter aan kunnen houden:
http://www.cyberjournalist.net/news/000215.php.
zondag 13 november 2005
Nominale dubbelgangers
Een dubbelganger ziet er net zo uit als jij zelf. Een nominale dubbelganger heeft precies dezelfde naam. Voorzover bekend heb ik er twee:
Robert Kievit: drama-redacteur bij de VARA (dus nog werkzaam in dezelfde branche, ook);
Rob Kievit: ziekenhuisdirecteur in Rotterdam (roots in dezelfde streek, en ook goed terechtgekomen);
en ik ben
Rob (voluit Robert) Kievit: maker van nieuwsberichten, spoor, tram en web-gedoe.
Ik heb mijn nominale dubbelgangers nooit ontmoet. De eerste ken ik van gepubliceerde interviews, o.a. in de VPRO-gids. De tweede dook gisteren op in het Zaterdags Bijvoegsel van NRC Handelsblad.
En dat zijn dan alleen nog de dubbelgangers in Nederland die ik tegenkwam zonder te zoeken. Via Google blijkt er dan ook nog een hoofdbrandwacht is in Rivierenland, en een voetballer bij VV Pelikaan in Zwijndrecht.
Robert Kievit: drama-redacteur bij de VARA (dus nog werkzaam in dezelfde branche, ook);
Rob Kievit: ziekenhuisdirecteur in Rotterdam (roots in dezelfde streek, en ook goed terechtgekomen);
en ik ben
Rob (voluit Robert) Kievit: maker van nieuwsberichten, spoor, tram en web-gedoe.
Ik heb mijn nominale dubbelgangers nooit ontmoet. De eerste ken ik van gepubliceerde interviews, o.a. in de VPRO-gids. De tweede dook gisteren op in het Zaterdags Bijvoegsel van NRC Handelsblad.
En dat zijn dan alleen nog de dubbelgangers in Nederland die ik tegenkwam zonder te zoeken. Via Google blijkt er dan ook nog een hoofdbrandwacht is in Rivierenland, en een voetballer bij VV Pelikaan in Zwijndrecht.
zaterdag 5 november 2005
Je eigen reactie leesbaar
Sorry! Als je ooit probeerde te reageren op deze log en je eigen tekst niet zag op het scherm: Ik had een domme kleurinstelling gekozen, waardoor de ingetikte reactie-tekst lichtgeel werd weergegeven. Heel dom. Excuus, nogmaals.
Abonneren op:
Posts (Atom)